 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
Brotin sjálfsmynd
Það má segja að ég hafi farið í gegnum hvert áfallið á fætur öðru í æsku. Þessi reynsla mótaði ekki bara sjálfsmyndina mína heldur líka viðbrögðin mín. Lengi vel skildi ég ekki hvers vegna ég brást svona sterkt við aðstæðum sem öðrum þóttu smávægilegar. Í dag sé ég að þetta var ekki bara furðuleg hegðun hjá mér heldur viðbrögð sem höfðu þróast til að vernda mig gegn þeim sársauka sem ég bar innra með mér.
Sá sem oftast fékk að kynnast þessari hlið á mér var eiginmaður minn. Við vorum gift í 33 ár. Ég brást stundum við á hátt sem virtist vera algjör andstæða þess sem ætla mætti. Það sem hefði átt að gleðja mig gat kallað fram sorg, reiði eða önnur kröftug tilfinningaviðbrögð. Sjálfsmynd mín var svo brotin eftir endurtekna gagnrýni á útlit mitt að viðbrögð mín urðu öðrum óskiljanleg.
Eitt sinn kom maðurinn minn heim með lítinn fallegan spegil handa mér. Honum fannst þetta falleg gjöf og hlakkaði til að gleðja mig. Um leið og ég opnaði pakkann fór ég að hágráta. Ég upplifði að hann væri að gera grín að útliti mínu.
Í dag sé ég að ég var ekki að bregðast við gjöfinni eða speglinum. Ég var að bregðast við öllum þeim röddum sem höfðu sagt mér á árum áður að ég væri ljót.
Ég man líka eftir því þegar hann lét stækka ljósmynd af mér frá fyrstu árum sambands okkar. Honum fannst myndin falleg og langaði að gleðja mig. Ég sá hins vegar aðeins allt það ljóta í myndinni. Ég varð mjög reið, sagði honum að mér þætti myndin hræðileg og fór í fýlu.
Mig langaði í raun bara að gráta. Ég fann kökkinn í hálsinum og þunga sársaukans í brjóstinu. En í stað þess að leyfa tárunum að koma barðist ég við að halda þeim niðri. Ég varð reið og lét hann finna fyrir því með svipbrigðum mínum. Þar sem fleiri voru viðstaddir gat ég ekki grátið eða tjáð mig eins og mig langaði til. Þess í stað þagði ég. Þögnin var ekki tilviljun. Hún hafði fylgt mér frá barnæsku. Ég hafði lært að kyngja tárunum og halda sársaukanum inni.
Auðvitað reiknaði maðurinn minn ekki með því að ég myndi bregðast svona við. Hann sá bara fallega mynd af mér, en ég sá myndina sem innri gagnrýnandinn minn hafði kennt mér að sjá.
Þetta er auðvitað bara brotabrot af þeim viðbrögðum sem ég sýndi manninum mínum á þessum árum. Auðvitað skildi ég ekki einu sinni sjálf af hverju ég brást svona við á þessum tíma. Þegar reiðin var afstaðin komu skömmin og sektarkenndin, og mér fannst ég enn ömurlegri.
Í dag skil ég þessa hegðun mun betur. Nú veit ég að ég var ekki að bregðast við augnablikinu sjálfu heldur gömlum áföllum sem enn bjuggu í taugakerfinu og líkamanum.
© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir hafa samband