Viska og gleði

Þungar tilfinningar

Ég hef sjálf upplifað þunglyndi og veit af eigin reynslu að það á oft rætur að rekja til tilfinninga sem hafa komið upp í yfirborðsorkuna.

Í minni upplifun voru þetta tilfinningar sem ég hafði grafið niður, en voru smám saman tilbúnar til að vera séðar og losaðar. Þær tengdust erfiðum minningum og þegar þær risu upp urðu þær nánast líkamlegar. Þyngslin sem fylgdu þessum tilfinningum voru gríðarleg, eins og orkan sjálf væri þung í orðsins fyllstu merkingu. Þær yfirtaka mann og draga úr manni allan mátt og vilja.

Oft hef ég náð að losa þessar tilfinningar með djúpri orkuvinnu, annað hvort með því að setjast niður og finna hvar þær búa í líkamanum og hvaða minninga myndir fylgja þeim. Það getur verið mjög erfitt að gera þetta sjálfur þegar orkan er orðin yfirþyrmandi. Þá getur verið gott að fá aðstoð annarra, til dæmis í gegnum heilun eða aðrar meðferðir eins og nudd, nálastungur eða jafnvel kírópraktík. Það er mikilvægt að gera eitthvað til að losa orkuna, því hún getur safnast upp víða í líkamanum. Vöðvar og bein eru þar ekki undanskilin og oft verður mikil losun með til dæmis nuddi.

Tilfinningar geta orðið svo líkamlegar að þær valda alls kyns verkjum og einkennum. Þær geta dregið okkur svo langt niður að við verðum ófær um að framkvæma einföldustu hluti, eins og að fara út í búð eða setja í þvottavél.

Ég hef farið í gegnum tímabil þar sem ég var svo illa haldin að ég þurfti á lyfjum að halda til að komast í gegnum erfiðasta hjallann. Lyf geta hjálpað í verstu tilfellum, en mín upplifun var sú að þau gerðu tilfinningarnar flatar. Í dýpsta þunglyndi er þó lítil sem engin gleði til staðar, því svartnætti tilfinninganna er alsráðandi.

Hugurinn verður þröngsýnn og það er eins og framtíðin sé ekki lengur til staðar. Hver klukkutími verður heil eilífð þar sem allt mjakast áfram.

Þegar við verðum meðvituð um að þunglyndi tengist tilfinningum getum við farið að vinna með þær og reynt að skilja hvaðan þær koma. Ég hugsa oft um þetta eins og veðrið stundum er þungskýjað og sólin hvergi sjáanleg, og þá verður allt þyngra. En þegar sólin brýst aftur fram verður allt léttara.

Ef við skoðum þunglyndi sem afleiðingu gamalla tilfinninga getum við séð að á erfiðum tímum í lífinu þurftum við oft að bæla þær niður til að lifa af. Það var einfaldlega enginn annar kostur og enginn til staðar til að hjálpa okkur að vinna úr þeim á þeim tíma.

Sársaukinn safnast upp og verður eins og þykk skýjaborg sem gerir okkur erfitt fyrir að finna gleði og elska bæði okkur sjálf og aðra.

Þegar þessar gömlu tilfinningar koma síðar upp á yfirborðið bregðumst við stundum við eins og við gerðum sem börn þegar þær urðu til. Við getum líka „yfirgefið bústaðinn“, þ.e. líkamann orkulega og misst jarðtenginguna sem gerir þetta ennþá erfiðara. Sumir lifa nánast eingöngu í höfðinu vegna áfalla og skortir tengingu við líkamann. Þess vegna getur verið mjög hjálplegt að fara út í náttúruna og ganga á fallegum stöðum til að endurheimta jarðtengingu og tengingu við líkamann fyrir neðan háls.

Tilfinningar eru flóknar og geta látið okkur líða á margvíslegan hátt. Líkamlegir verkir geta jafnvel átt rætur í gömlum tilfinningum. Ein af þeim leiðum sem hefur hjálpað mér er að skrifa niður minningar. Hugurinn minn er mjög virkur og hafði tilhneigingu til að endurtaka sömu sögurnar aftur og aftur. Ég ákvað því að skrifa þær niður, svo hugurinn gæti „séð“ að ég væri að hlusta.

Þegar ég leyfði honum að flæða út á blað tók ég eftir því að ég fór að skrifa sömu setningar aftur. Þá var eins og hugurinn væri að reyna að spá fyrir um framtíðina. En auðvitað veit hann ekki hvað mun gerast eða hvernig. Þetta varð góð leið til að afvopna hann, því þegar ég las textann síðar gat ég séð að það sem hann hafði „spáð fyrir“ gerðist ekki.

Hugurinn og tilfinningarnar vinna saman í sterku samspili, sérstaklega eftir áföll. Hugurinn reynir að vernda okkur, eins og vökull verndari og forða okkur frá því að verða særð aftur. Þess vegna er mikilvægt að skoða hvaðan endurteknar hugsanir koma. Oft liggur tilfinning að baki jafnvel gömul tilfinning frá barnæsku.

Stundum losnar eitt djúpt áfall og það leysir úr læðingi tíu til viðbótar sem hafa legið undir því. Það að sýna sjálfum sér þá virðingu að hlusta á það sem líkaminn og orkan eru að segja getur verið lykillinn að því að losna úr vanlíðan. Það krefst þolinmæði, þrautseigju og vakandi meðvitundar að taka eftir og bregðast við því sem er að gerast í líkamanum.

Það gerist ekki á einni nóttu, heldur í áföngum, skref fyrir skref. Smám saman eykst skilningurinn á því að heilunin hefst þegar við leyfum okkur að finna án þess að flýja. Það sem er svo dýrmætt í þessu er að líkaminn er eins og sögubók sem geymir allt sem hefur gerst á lífsleiðinni.

Ýmislegt

Heim