 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
Auðmýkt...
Einn daginn, í speglasal lífsins, uppgötvaði ég að ef til vill væri eitt af verkefnum lífs míns að læra um auðmýkt.
Hvað er auðmýkt?
Eins og ég sá þennan spegil sem snýr að mér, þá er ég að læra um auðmýkt vegna þess að ég hef oft fundið hvað það er stutt í stoltið eða hrokann í mér.
Þegar eitt af lífsverkefnum okkar er að læra auðmýkt lendum við gjarnan í aðstæðum þar sem aðrir gera lítið úr okkur. Það er sársaukafullt og ömurlegt þegar slíkt gerist á barnsaldri og maður hefur hvorki þroska né skilning til að sjá tilganginn með þeirri reynslu.
Það var ekki fyrr en ég fór að vinna með tilfinningar mínar í gegnum heilun og skrif að ég áttaði mig á því að ég hafði jafnframt verið að læra mikilvæga lexíu um sjálfa mig.
Stolt eða hroki er eins konar brynja sem við klæðum okkur í til að verjast sársauka, höfnun, skömm og vanmáttarkennd.
Margir líta á auðmýkt sem dyggð vegna þess að hún mýkir stolt og sjálfhverfu. Þegar þú hefur verið niðurlægð með særandi athugasemdum um útlit þitt, greind eða hæfileika er auðvelt að sveiflast yfir í hina öfgana og fyllast reiði, sárindum og biturð.
Sem barn var oft sagt við mig að ég væri ljót. Í mörg ár trúði ég því einfaldlega og þótt ég hafi unnið djúpt með þann skugga finn ég stundum fyrir honum ennþá.
Í gegnum lífið hef ég einnig fengið margar aðrar neikvæðar athugasemdir um útlit mitt og um það hver ég væri. Smám saman varð ég því mjög upptekin af því hvernig aðrir komu fram við mig.
Mér fannst þetta óréttlátt. Ég taldi mig ekkert hafa gert til þess að eiga þetta skilið. Ég upplifði þetta sem hreina mannvonsku og trúði jafnvel að þeir sem þannig höguðu sér væru að skapa sér neikvætt karma sem myndi skila sér til þeirra á einn eða annan hátt.
Þegar athyglin beinist að því hvað öðrum finnst um þig byrjar þú jafnframt að setja bæði sjálfa þig og aðra á vogarskálar. Þú veltir sífellt fyrir þér hvað fólk er að segja um þig, hvernig það líti á þig og hvort verið sé að gagnrýna þig. Lífið fer mikið í það að þóknast öðrum í þeirri von að fá ekki fleiri særandi athugasemdir.
Á meðan ég var að vinna úr sársauka æsku - og unglingsáranna var ég mjög upptekin af eigin þjáningu. Ég sat föst í hringiðu hugsana um sársaukanum og átti erfitt með að sjá lífið út frá sjónarhorni annarra.
Ég átti erfitt með að fyrirgefa þeim sem höfðu sært mig og leit á þá sem óvini mína. Þau hafa svo sem aldrei beðist fyrirgefningar á framkomu sinni. Þegar ég lít til baka velti ég því stundum fyrir mér hvort hluti skýringarinnar hafi verið sá að það var ekki svo auðvelt að brjóta mig niður. Ég var komin með brynju sem mætti kalla hroka. Ég varði mig og brást oft við af mikilli hörku.
Það var ekki fyrr en mörgum árum síðar að ég áttaði mig á því að í gegnum þessa reynslu hafði ég ekki aðeins kynnst sársaukanum heldur einnig stoltinu sem hafði orðið að brynjunni utan um hann.
Smám saman fór ég að skilja að stoltið mitt var ekki styrkur heldur brynja. Undir brynjunni bjó óöryggi sem ég hafði reynt að fela í mörg ár.
Orðið auðmýkt læddist að mér einu sinni í heilun. Það var hlýtt og mjúkt og ég fann að það snerti mig djúpt.
Auðmýkt felst ekki í því að gera lítið úr sjálfum sér. Hún felst í því að viðurkenna bæði styrkleika sína og takmarkanir. Hún felst líka í því að viðurkenna að maður getur haft rangt fyrir sér og að maður getur alltaf lært af öðrum. Ég veit að ég hef marga hæfileika, en þeir gera mig ekki meiri en nokkurn annan.
Auðmýkt hefur hjálpað mér að hafa samkennd með öðrum og skilja að enginn er meiri eða minni en annar.
Ég trúi því að sálin velji sér ákveðnar aðstæður og jafnvel ákveðið útlit til að læra þær lífslexíur sem hún þarf að læra. Kannski þurfti ég að upplifa hvernig það er að vera dæmd fyrir útlitið til að læra að dæma ekki aðra. Kannski þurfti ég að upplifa niðurlægingu til að skilja að enginn er hafinn yfir annan.
Auðmýkt verður ekki til á einni nóttu. Fólkið sem hefur verið samferða mér í gegnum lífið hefur smám saman hjálpað mér að sjá sjálfa mig í ljósi annarra, eins og þeir væru speglar.
Fyrir mér snýst auðmýkt ekki um að gera lítið úr sjálfri mér heldur um að vera meðvituð um að það er í lagi að gera mistök. Enginn er fullkominn og enginn veit allt.
Því fylgir góð tilfinning.
© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir hafa samband