Auðmýkt...

Einn daginn uppgötvaði ég í speglasal lífsins að líklega sé partur af minni lífslexíu að læra um auðmýkt.

Hvað er auðmýkt?

Eins og ég sá þennan spegil sem snýr að mér, þá er ég að læra um auðmýkt vegna þess að ég hef oft fundið hvað það er stutt í hrokann í mér.

Þegar verkefni lífsins er að læra um auðmýkt getur maður lent í aðstæðum þar sem maður er settur niður. Það er sárt og ömurlegt á meðan maður er enn barn og skilur ekki tilganginn með þeirri reynslu. Þegar ég fór að vinna með tilfinningar mínar í heilun og skrifum fór ég að sjá að ég hafði líka verið að læra ákveðna lexíu um sjálfa mig.
Hrokinn er einhvers konar brynja sem maður setur upp til þess að verja sjálfan sig gegn sársaukanum, höfnuninni, skömminni og vanmáttarkenndinni.

Auðmýkt er af mörgum talin vera dyggð vegna þess að hún dregur úr hroka og sjálfhverfu. Það getur verið pínu erfitt þegar maður er lítillækkaður með neikvæðum athugasemdum um útlit, gáfur eða hæfni að fara ekki í hinn pólinn að verða reiður, sár og bitur.

Á meðan ég var barn fékk ég mjög oft athugasemdir um að ég væri ljót. Í mörg ár trúði ég þessu bara og geri kannski að hluta til enn þá, þó að ég hafi unnið mikið með þann skugga í mér.

Margt annað hef ég svo sem fengið af neikvæðum athugasemdum um útlit og alls kyns í gegnum ævina og varð það til þess að ég var lengi vel mjög upptekin af því hvað aðrir voru vondir við mig.

Mér fannst þetta óréttlátt og ég hefði alls ekki átt þetta skilið. Mér fannst þetta vera tóm mannvonska og að þeir sem þannig höguðu sér myndu vera að skapa sér slæmt karma sem myndi skila sér til þeirra á einn eða annan hátt.

Þegar maður verður upptekinn af því að vera með athyglina á því hvað öðrum finnst um mann, þá fer maður líka að vega og meta sjálfan sig og aðra endalaust. Það er alltaf verið að spá í það hvað aðrir muni hafa að segja um mann og hvernig sé talað um mann. Lífið fer í það að þóknast öðrum í þeirri von að fá ekki neikvæðar athugasemdir.

Á meðan ég var að vinna úr sársaukanum frá æsku- og unglingsárunum var ég mjög upptekin af eigin reynslu. Ég var föst í sársaukanum og átti erfitt með að sjá hlutina frá sjónarhorni annarra.

Ég átti ekki auðvelt með að fyrirgefa gerendum mínum og leit á þá sem óvinveitta. Þau hafa svo sem aldrei beðist fyrirgefningar á hegðun sinni, en svona eftir á var það kannski vegna þess að það var ekki svo auðvelt að brjóta mig niður, vegna þess að ég var það sem mætti kalla hrokafull. Ég fór í vörn og sýndi oft af mér mikla hörku.

Það var ekki fyrr en mörgum árum síðar að ég gat séð að í gegnum þessa reynslu hafði ég ekki aðeins kynnst sársaukanum heldur líka hrokanum sem varð að brynju utan um hann.

Smám saman áttaði ég mig á því að hrokinn var ekki styrkur heldur brynja. Undir henni bjó óöryggi sem ég hafði lengi reynt að fela.
Orðið auðmýkt læddist að mér einu sinni í heilun. Það var hlýtt og mjúkt og ég fann að það snerti mig djúpt.

Auðmýkt er ekki um að gera lítið úr sjálfum sér heldur að viðurkenna bæði styrkleika og takmarkanir. Auðmýkt er líka um að sjá að ég get haft rangt fyrir mér og að ég get lært af öðrum. Ég veit líka að ég er með fullt af hæfileikum, en það gerir mig ekkert betri en aðra.

Auðmýkt hefur hjálpað mér að hafa samkennd með öðrum, að skilja að enginn er meiri eða minni en annar.

Við veljum ákveðið líkamlegt útlit til þess að læra ákveðna hluti.

Ég trúi því til dæmis að sálin velji sér ákveðnar aðstæður og jafnvel ákveðið útlit til að læra ákveðnar lífslexíur. Eflaust þurfti ég áminningu um að setja mig ekki yfir aðra, vegna þess að ég gat stundum verið hrokafull og átt það til að líta niður á aðra.

Ég varð ekki auðmjúk á einni nóttu, heldur hefur samferðafólk hjálpað mér smám saman að sjá sjálfa mig í ljósi annarra, eða í spegilmynd þeirra.

Það að vera auðmjúk snýst heldur ekki um að gera lítið úr sjálfri mér heldur að vera meðvituð um að það er allt í lagi að gera mistök. Enginn er fullkominn og enginn veit allt.

Mér finnst það góð tilfinning.

Efst á síðu

Ýmislegt

Heim

© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir hafa samband