 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
Einmanaleiki - Líkamleg og orkuleg upplifun
Í seinni tíð hef ég í auknu mæli farið inn í tilfinningar þegar þær koma upp, í stað þess að forðast þær. Þá reyni ég að setjast niður og upplifa hvar þær birtast í líkamlegri líðan. Þegar orka eða tilfinningar eru til staðar og koma fram í líkamlegum einkennum, er eins og verkur eða þyngsli flakki dálítið um líkamann. Ein tilfinning getur verið bundin við höfuð, maga eða fætur, á meðan önnur flakkar á milli höfuðs, herða, spjaldhryggjar og hnjáa, bara svona til að nefna eitthvað.
Þó ég upplifi líkamleg einkenni á ákveðnum stöðum, tengdum ákveðnum tilfinningum, veit ég ekki hvort aðrir myndu finna sömu tilfinningar á sömu stöðum í líkamanum. Þetta flakk í þyngslum eða verkjum getur þó sannarlega verið eingöngu orkuleg upplifun.
Mig langar að taka fyrir eina tilfinningu í þetta skiptið og það er um einmanaleikann.
Þegar ég upplifi einmanaleika finnst mér sú tilfinning oft koma sterkust fram framan í höfðinu. Ef ég stíg djúpt inn í þessa tilfinningu, sem margir finna fyrir á þessum tíma, finn ég að orkan nær til ennisstöðvar, hjartastöðvar, sólarplexus og rótarstöðvar. Einmanaleika tilfinningin virðist oft mynda orkuþyngsli framan í enninu og niður að gagnaugunum. Þegar þetta gerist verður maður þungur í hugsun, þar sem innsæisorkan virðist blokkerast.
Einmanatilfinning hjá mér þarf ekki endilega að tengjast því að ég sé ein. Ég get verið umkringd fjölskyldu og vinum, í vinnu á fjölmennum vinnustað eða almennt á meðal fólks, en samt fundið fyrir einmanaleika. Einmanaleiki er í raun innri tilfinning sem tengist okkur sjálfum og hefur í grunninn ekkert með aðra að gera. Hann tengist að einhverju leyti því að vera óséður, óheyrður eða kannski fyrst og fremst, ótengdur við sjálfan sig.
Þó einmanaleikatilfinningin komi upp annað slagið er hún ekki endilega stöðug. Hún kemur og fer og er missterk eftir árstíðum eða aðstæðum. Þeir sem finna fyrir einmanaleika geta jafnframt liðið vel með sjálfum sér og verið sjálfum sér nógir. Sumir upplifa sjaldan eða aldrei einmanaleika, þrátt fyrir að vera oft einir, á meðan aðrir upplifa hann sterkt.
Sumir kjósa einveru til að takast á við einmanaleikann innra með sér og það getur verið góð leið að taka góðan tíma einn með sjálfum sér og skoða hvaða rætur tilfinningin hefur. Með því að fara inn í einkennin geta minningar tengdar henni komið upp. Sumir einangra sig enn meira vegna einmanaleikatilfinningar eða draga úr samskiptum við aðra, á meðan aðrir geta ekki hugsað sér að vera einir.
Þegar við upplifum einmanaleika og erum ein getum við spurt okkur hvort tilfinningin myndi breytast ef við værum í félagsskap annarra. Við getum ímyndað okkur að vera umkringd fjölskyldu, vinum, vinnufélögum eða öðrum hópum og fundið hvort það myndi breyta líðaninni. Ef við finnum innra með okkur að það myndi engu breyta, þá er þetta dýpri tilfinning sem breytist ekki með samskiptum við aðra.
Ef við finnum aldrei fyrir einmanaleika, hvort sem við erum ein eða í félagsskap, þá erum við laus við þessa tilfinningu. Margir upplifa einmanaleika þegar þeir standa frammi fyrir aðstæðum þar sem þeir þurfa að vera einir eftir að hafa vanist því að vera umkringdir fólki. Ef einmanaleiki birtist vegna þess að okkur leiðist þegar við erum ein og við þráum félagsskap, gæti það verið merki um að við þurfum að vinna með þessa tilfinningu innra með okkur.
Við gætum þurft tíma til að horfast í augu við einmanaleikann, hvort sem það tekur einn dag, margar vikur, mánuði eða jafnvel ár. Margir upplifa þessa tilfinningu sterkt þegar börnin flytja að heiman eða þegar flutt er á nýjan stað, þar sem aðskilnaður frá fjölskyldu, vinum og þekktu umhverfi á sér stað. Þó samskipti við ástvini séu auðveldari í dag vegna tækninnar, er það aldrei það sama og að vera í sama rými með sínu fólki.
Reynslan af djúpum einmanaleika getur verið hluti af vegferð sálarinnar, tækifæri til að horfast í augu við tilfinningar sem tengjast honum. Það er gott að leyfa þessari tilfinningu að birtast án þess að skammast sín fyrir hana. Einnig er dýrmætt að vera með sjálfum sér í kyrrð og ró til að kynnast því hver við erum á dýpri hátt.
Einmanaleikinn snýst að einhverju leyti um það að við höfum yfirgefið okkur sjálf einhvers staðar á lífsleiðinni. Það gerist oft vegna þess að við höfum aðlagað okkur til að tilheyra.
JÞG
© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir hafa samband