Kristorkan- innri umbreyting

28. nóvember 2012

Kristorkan eins og ég skil hana, hefur ekkert með trúarbrögð að gera. Hún er sú umbreytingar orka sem hvetur okkur til að stíga út úr ótta inn í meiri kærleika, sátt og samlyndi. Hún hefur alltaf verið til staðar, en nú eru sífellt fleiri að verða meðvitaðir um nærveru hennar og áhrif.

Orkan er komin til þess að hjálpa okkur að stíga upp úr lægri þáttum egósins og þeim ótta sem hefur haldið okkur í þjáningu og vanlíðan í árþúsundir. Hún gefur okkur tækifæri til að losa okkur við þessar lægri tilfinningar með því að horfast í augu við þær og sleppa þeim.

Enginn kemst hjá því á endanum að sleppa þeim, vegna þess að orkan verður sífellt kröftugri og gegnsærri. Þannig getur hver og einn lesið orkuna hjá öðrum. Við erum farin að sjá í orkunni hvað er upp á yfirborðinu hverju sinni og börnin okkar eru einstaklega næm fyrir þessu. Þau lesa okkur eins og opna bók. Þau skynja jafnvel þegar orka úr fyrri lífum er komin upp á yfirborðið, þó við könnumst ekki við hana eða viljum ekkert af slíkri reynslu vita.

Kristorkan snýst ekki um að sú sál sem bar þessa orku fyrir um það bil tvö þúsund árum sé að koma aftur til jarðar í líkamlegri mynd. Sú sál er enn í andlega heiminum sem andlegur meistari og leiðbeinandi okkar. Hún getur ekki stigið aftur til jarðar í efnislíkama vegna þess að það yrði henni of erfitt, rétt eins og öðrum andlegum meisturum. Þeir geta leiðbeint okkur úr andlega heiminum, en þeir geta ekki komið inn í þá lágu tíðni sem enn ríkir á jörðinni miðað við það tíðnisvið sem þeir dvelja á nú.

Ef við þolum ekki nafnið Kristorka er það hugsanlega vegna þess að við eigum enn óunnar minningar í minningarbanka sálarinnar sem tengjast þeim trúarbrögðum sem kennd eru við þessa orku. Þegar við höfum sleppt þeirri orku og þeirri hugmyndafræði sem trúarbrögðin hafa innrætt okkur skiptir í raun engu máli hvað þessi orka er kölluð. Orkan er þarna og hún er undurfögur. Hún færir okkur kærleika og hreina, skilyrðislausa ást, alveg eins og boðskapur þess sem bar hana áður færði okkur. Boðskapur hans snerist um kærleika, frið og ást milli allra sálna – ekkert annað.

Orkan sem við köllum Kristorku hefur ekkert með trúarbrögð að gera. Þetta er sama orkan og mannkynið átti kost á að upplifa fyrir um það bil tvö þúsund árum. Munurinn er sá að nú er hún ekki borin uppi af einni eða fáum sálum í jarðlífi heldur mörgum þúsundum eða jafnvel milljónum. Hún mun snerta alla jafnt um allan heim.

Þessi orka hefur verið á leiðinni í um það bil þrjátíu ár og mun halda áfram að hjálpa okkur í að minnsta kosti þrjátíu til fjörutíu ár í viðbót. Breytingarnar eru í hámarki núna og orkan heldur áfram að styðja okkur við að sleppa ótta, gömlum mynstrum og því sem þjónar okkur ekki lengur.

Þó yfirleitt sé talið að aðeins ein sál í jarðarlíkama hafi haldið Kristorkunni uppi fyrir um það bil tvö þúsund árum var raunin sú að miklu fleiri sálir héldu þessari orku lifandi, bæði í karllíkömum og kvenlíkömum. Það voru þó aðeins fáir sem þorðu að tala, því óttinn við að flytja þessa nýju orku var þá, rétt eins og nú, mjög sterkur.

Ótti margra þeirra sem vilja miðla þessari orku og boðskap hennar í dag á einnig rætur að rekja til þess að við höfum lifað margar jarðvistir þar sem við vorum tekin af lífi, limlest, útskúfuð eða hrakin úr samfélaginu fyrir að segja okkar sannleika.

Margir miðlar hafa komið fram í gegnum tíðina til að miðla kærleiksorkunni, en oft hefur ekki verið hlustað á þá. Þeir hafa verið dæmdir eða boðskapur þeirra bundinn við ákveðin trúarbrögð. Þar með hafa skapast hömlur, því fólk hefur verið svo bundið trúarlegum kreddum að það hefur ekki getað aðskilið boðskapinn frá persónunni sem flutti hann.

Of mikil áhersla hefur verið lögð á boðberann en ekki á boðskapinn. Boðberinn hefur jafnvel verið settur á stall eftir dauða sinn, en ekki endilega verið farið eftir þeim boðskap sem hann flutti, þrátt fyrir að hann hafi boðað kærleika, frið og ást milli manna.

Boðberarnir hafa verið margir og boðskapurinn hefur borist víða. Allt snýst þetta um að minna okkur á að við erum svo miklu meira en þeir jarðnesku líkamar sem við búum í og sjáum hjá hvert öðru. Margar bækur hafa verið skrifaðar og ógrynni efnis hefur verið birt sem miðar að því að minna okkur á hið takmarkalausa eðli sálarinnar.
Af hverju er enn svona erfitt að stíga fram?

Þrátt fyrir þetta eru enn margar sálir sem komu hingað með það markmið að vera boðberar ljóssins en hafa ekki enn komið út úr skápnum. Við óttumst enn gríðarlega álit og dóma annarra.

Andleg mál hafa lengi verið felumál. Flestir fara mjög leynt með hæfileika sína til að miðla, heila, lesa orku fólks, lesa í spil, lesa í bolla eða skynja aðrar víddir. Óttinn sem myndaðist í fyrri lífum situr enn í orkukerfum margra og heldur þeim til baka.

En það er ekki lengur í boði. Vegna orkunnar er allt sem fólk reynir að fela komið upp á yfirborðið. Sífellt fleiri geta lesið orkuna og því verður sífellt erfiðara að halda leyndarmálum.

Allt er orðið sýnilegt. Ekkert er hægt að fela lengur. Orkan hjálpar okkur að losa þann ótta að við verðum að halda í hið gamla og fela það sem við skömmumst okkar fyrir. Við þurfum ekki að skammast okkar fyrir neitt. Þetta er einfaldlega sú reynsla sem sálin okkar hefur farið í gegnum, annaðhvort í þessu lífi eða öðrum. Nú höfum við tækifæri til að leysa þessa gömlu orku.

Við getum líka verið viss um að ef við dæmum aðrar sálir fyrir eitthvað þá erum við um leið að dæma okkur sjálf. Við höfum sem sálir farið í gegnum nánast alla þá hlutverkaleiki sem hægt er að hugsa sér og jafnvel fleiri en hugurinn nær að ímynda sér.

Já, við höfum farið í gegnum eitt og annað sem við erum kannski ekki stolt af. En einmitt þess vegna getum við fundið samúð með þeim sálum sem eru nú að ganga í gegnum svipaða reynslu. Við þekkjum tilfinninguna að vera á þeim stað og þess vegna getum við mætt öllum sálum með skilningi og kærleika, sama hvar þær eru staddar á sinni lífsleið eða hvaða hlutverk þær hafa tekið sér í þessu jarðlífi.

Fyrir mér er kjarni Kristorkunnar ekki að fylgja einhverjum öðrum heldur að muna að hún býr nú þegar innra með okkur. Innri umbreyting felst ekki í því að verða eitthvað annað en við erum, heldur í því að losa hulurnar sem hylja það sem hefur alltaf verið til staðar. Þá rennur smám saman upp fyrir okkur hver við erum í raun og veru.

Efst á síðu

Ýmislegt

Heim

© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir hafa samband