 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
Að halda hjartanu opnu
5. janúar 2013
Að hafa opið hjarta Það getur verið mikil áskorun að halda hjartanu opnu þegar maður býr einn, á ekki maka, börn, né dýr og er ekki í starfi sem nærir hjartað. Þegar við erum umvafin ástvinum, maka, börnum, barnabörnum, ættingjum, vinum, vinnufélögum eða dýrum er auðveldara að finna og viðhalda ástinni. Við erum flest vön því að hafa einhvern eða eitthvað í umhverfi okkar sem við getum elskað og sem elskar okkur á móti.
Til að finna ástina í hjartanu þurfum við að finna til ástar. Yfirleitt beinist hún að öðrum: fjölskyldu, vinum eða dýrum. En sumir taka meðvitaða ákvörðun um að vera einir til að læra að elska sjálfa sig. Það er eitt það erfiðasta sem við tökumst á við að finna óskilyrta ást sem beinist ekki út á við, heldur inn á við.
Að vera sjálfum sér nógur, þrátt fyrir einmanaleika. Að hlaupa ekki í næsta samband í þeirri von að önnur manneskja muni elska okkur á þann hátt sem við þráum. Að læra að standa ein, án þess að þurfa að beina ástinni að einhverjum öðrum til að finna fyrir henni.
Það er í þannig aðstæðum sem við getum farið að spyrja:
Hverju er ég að leita eftir í nánu sambandi?
Af hverju verð ég stundum svo háð öðrum að ég týni sjálfri mér?
Af hverju sækist ég eftir því að þóknast til að verða verðug ástar?
Hvað er það sem ég finn þegar ég elska og er elskuð?
Þegar við erum ein getum við ekki lengur verið fylgjendur eða háð öðrum til að uppfylla ástartilfinninguna. Það að vera ein fær okkur til að taka athyglina af öðrum og beina henni að okkur sjálfum. Þar þurfum við að finna ástina sem býr hið innra og opna hjartað með eigin leiðum. Ástin kemur ekki utan frá, neistinn, tilfinningin kemur innan frá.
Ástin er einhvers konar lífæð og við þurfum að finna leiðir til þess að vekja hana ef við höfum af einhverjum ástæðum ákveðið að vera ein.. Við þurfum að finna eitthvað sem veitir gleði, ánægju og frelsis tilfinningu í lífinu. Eitthvað sem hvetur okkur áfram í því sem er skemmtilegt og skapandi. Ef við finnum ekki fyrir henni innra með okkur getum við farið að upplifa tilgangsleysi. Sá neisti sem knýr okkur áfram er ástin og gleðin sem hún vekur.
Þegar við ákveðum til að vera ein þurfum við því að finna leiðir til að elska og næra hjartað. Það er hægt að gera það á svo margan hátt, ef við eigum ekki börn, barnabörn eða dýr þá getum við gert ýmislegt til að kveikja þennan ástarneista innra með okkur.
Það getur oft verið mjög gefandi að horfa á fólk á gangi með dýr, horfa á dýralífsmyndir eða einfaldlega horfa á ljósmyndir af dýrum. Í augum dýranna speglast óskilyrt ást, dýrin kenna okkur að elska án skilyrða. Þegar við horfum á móður með afkvæmi sín þá skín óeigingjörn ást og verndandi hlýja úr augunum á henni.
Einnig geta dýrin verið afskaplega trygg og elsk að eigendum sínum og oft er hægt að lesa í augu þeirra óendanlega ást og tryggð. Það eitt að horfa á dýr birta óskilyrta ást með augunum getur vakið þessa tilfinningu hið innra með okkur sjálfum. Þá er líka hægt að horfa á kvikmyndir sem gefa samskonar tilfinningu. En hvað sem öllu líður þá er æfingin alltaf sú sama en það er að kveikja ástar tilfinninguna hið innra.
