Viska og gleði

Að sleppa takinu

13. ágúst 2026

Ágústmánuður þetta árið hefur verið frekar tilfinningaþrunginn. Það má í raun segja að það hafi byrjað strax í upphafi mánaðarins. Ég er búin að fara í gegnum mjög djúpar lægðir þar sem ég hef þurft að horfast í augu við einmanaleika alveg inn að beini. Þar sem ég fékk tækifæri á því að vera alveg ein með sjálfri mér. Ég hef reyndar oft gert það áður en þá hef ég bara fundið fyrir vellíðan og frelsi en í þetta skipti upplifði ég mig algjörlega eina í heiminum.

Þessi einmanaleiki snýst í raun ekki um það að vera ein eða ekki ein, heldur er þetta tilfinning innra með mér sem hefur fylgt mér alveg frá því ég var barn. Tilfinningin um einmanaleika náði nýjum hæðum dagana fram að 8. ágúst. Eftir það tók við önnur tilfinning sem ég þekki líka vel, innri reiði sem ég hafði ekki hugmynd um hvaðan kom. Reiðin bullaði og sauð í mér í marga daga og innra með mér var ég eiginlega eins og blótandi tarfur, þó að enginn væri í kringum mig.

Stundum þarf maður einfaldlega að horfast í augu við orkuna og tilfinningarnar sem búa innra með manni með því að vera einn.

Eiginlega er ég nokkuð viss um að sólmyrkvinn við suðurnóðuna í Ljóni hafi haft þessi áhrif á mig, að rífa upp á yfirborðið þær tilfinningar sem hafa fylgt mér hvað sterkast í gegnum tíðina. Þá hafa líka komið alls konar minni sveiflur í tilfinningum, bæði þungar tilfinningar og léttleiki sem gefur mikla gleði.

Áttundi dagur ágústmánaðar hefur verið í uppáhaldi hjá mér í gegnum árin, sérstaklega síðustu ár. Hann hefur verið nokkurs konar gleðidagur. Í mínum huga er hann einn ljósmesti dag ársins. Mér finnst eins og þarna opnist hlið þar sem við erum algjörlega inni í kosmísku orkunni, í sterkri tengingu við okkar eigin sálarkjarna, alheimsorkunni og ljósverum hvaðan sem þær koma.

Þegar orka sólmyrkvans fór að koma inn af fullum þunga þá fann ég fyrir rosalegum þrýstingi. Tilfinningalosun hefur tekið á mig á alls konar máta. Mér fannst líkaminn verða eins og pressukanna þar sem kaffið – eða tilfinningarnar – voru pressaðar niður eða út. Ég hef fundið fyrir þrýstingi á ennisstöð, hjartastöð og hálsstöð og þetta hafði líka áhrif á líkamlega líðan.

Það besta við þennan sólmyrkva var að geta verið heima hjá sér og notið hans þar. Það er stórkostlegt að geta upplifað sólmyrkva við heimilið sitt, sitjandi úti í garði þar sem ég þekki plönturnar og trén svo vel.

Það er magnað að upplifa sólmyrkva, jafnvel þó að það sé skýjað, og finna hvernig allt í orkunni dregst saman og verður einhvern veginn eitt – einhvers konar eining.

Á meðan myrkrið varð dimmara og dimmara horfði ég á lítið reynitré sem ákvað sjálft að sá sér innan um blómin í garðinu. Það fann sér sinn eigin stað. Það var eins og ég tengdist því á þessu augnabliki og gæti skynjað skýrt hvernig það dró sig meira og meira saman í orkunni eftir því sem dimmdi. Mér fannst eins og það brosti glettnislega til mín og segði við mig „Ég er hérna ennþá.“ Nokkrum dögum áður hafði ég einmitt reynt að gefa það frá mér en það kom svo enginn að sækja það. Þarna var eins og við horfðumst í augu og töluðum saman.

Þó að ég horfði á tréð og skynjaði hvað var að gerast hjá því vissi ég um leið að það sama var að gerast hjá mér og öllu öðru.

Það er svo merkilegt að finna hversu mikil áhrif sólin hefur á allt líf á jörðinni.

Í hámarki myrkvans, sem var aðeins augnablik, var eins og algjör þögn tæki við sem yfirtók allt. Náttúran varð svo mild og kyrrlát en minnti samt svo sterkt á sig með gróðurlyktinni eftir alla vætuna sem hafði streymt niður og streymdi enn úr loftinu á meðan á myrkvanum stóð.

Ég hef alltaf elskað myrkrið og kyrrðina sem fylgir því. Það er einhvern veginn svo mjúkt og milt, eins og regnið er oftast.

Pressan á líkamann hélt áfram allan tímann sem myrkrið var að skella á. Það var eins og verið væri að pressa allt myrkur út úr orkunni minni – allt sem mögulega væri hægt að pressa út. Mér fannst þetta eiginlega orðið óþægilegt líkamlega.

Svo allt í einu urðu umskiptin.

Það byrjaði að birta aftur og um leið fór að létta yfir mér. Þetta var mögnuð stund og léttleikinn sem fylgdi var eitthvað annað en ég hafði upplifað áður.

Nóttina eftir sólmyrkvann dreymdi mig mjög skýra drauma um að breytingar væru fram undan hjá mér, breytingar sem ég verð sjálf að taka þátt í ef ég vil sjá þær verða að veruleika.

Ég vaknaði um miðja nótt og fann að til mín kom stutt setning. Setning sem ég vissi að snerist um að sleppa takinu og gefa eftir: „Let it be.“

Þegar ég byrjaði að mantra þessa setningu um leið og hún kom til mín byrjaði ég að titra af hræðslu. Mér fannst eins og ég væri að missa völdin.

En það var í raun aðeins óttinn minn sem var að missa völdin.

Mér var líka sýnt hvernig ótal veggir, sem hugurinn hefur búið til og heldur stöðugt áfram að skapa, myndu falla um leið og ég byrjaði að leyfa og treysta. Og þar með yrði lífið miklu auðveldara.

Þetta snýst ekki um að hætta að sjá fyrir sér jákvæða hluti eða hætta að eiga sér drauma og langanir. Þetta snýst um að vera ekki fyrir sjálfri mér og treysta því að alheimurinn færi mér það sem er best fyrir mig.

Án þess að ég þurfi sjálf bæði að moka og höggva og ætla síðan að stjórna nákvæmlega hvernig útkoman á að verða og skapa þannig sjálf hindranir sem tefja eða jafnvel loka alveg fyrir það að hlutirnir geti komið til mín á auðveldan hátt.

Það er auðvitað miklu einfaldara að taka á móti því sem lífið færir manni, jafnvel á silfurfati.

Þetta var mögnuð tilfinning. Og auðvitað hefur alheimurinn margoft sýnt mér hvernig hlutirnir geta gerst á ótrúlegan hátt ef ég bara leyfi, treysti og hætti að ákveða sjálf nákvæmlega hvernig þeir eiga að gerast.

Kannski er það einmitt það sem „Let it be“ er að minna mig á: Leyfðu. Treystu. Vertu ekki fyrir því sem vill koma til þín.

Efst á síðu

Ýmislegt

Heim