Djúpstæður sársauki þess að vera kölluð trúlaust

26. maí 2026

Það sem ég hef tekið sérstaklega eftir undanfarna daga er að orkutíðnin hefur verið mjög há. Það er eins og orkutíðni jarðar hafi hækkað margfalt yfir hvítasunnudagana. Ég hef svo sem tekið eftir því undanfarin ár að þessir dagar í kringum hvítasunnuna eru mjög hvítir eða háir í orku. Þessari háu orkutíðni hefur oft fylgt mikill spenningur, gleði og kærleikur, en hún myndar líka spennu, pirring og reiði. Það er meira að segja langt síðan ég hef upplifað eins mikla reiði og ég fann innra með mér í gær.

Það eru auðvitað oft fjölskyldan og nánustu vinir sem ná að kveikja á þeim þráðum sem liggja djúpt að reiðinni. Ég er með Mars-plánetuna í nauti í baksnúning, þannig að verkefni þessa lífs hjá mér hefur verið að æfa mig í að tjá reiðina, hvort sem hún er gömul og bæld eða augnabliksreiði sem kviknar snöggt. Mars er í nautinu núna, þannig að kannski er ég extra næm fyrir því að reiðast.

Um helgina fann ég að dóttir mín náði mér alveg á suðupunkt þegar hún spurði mig eitt kvöldið, um leið og ég gekk inn í eldhúsið hjá henni, hvernig það væri með trúleysingja og hvernig ætti að haga jarðarförinni minni. Þá var hún að meina að ég væri trúleysingi vegna þess að ég hafði skráð mig úr þjóðkirkjunni á ákveðnum tíma. Hún vissi reyndar ekki að ég hef nýlega skráð mig í hana aftur til þess að einfalda þeim eftirlifendum sem sæju um jarðarförina mína.

Já, ég er náttúrlega orðin 67 ára, þó að enginn viti hver verður á undan hverjum. Ég fann hvernig þessi orð hennar særðu mig og ég fann djúpt innra með mér sársaukann sem lá í orku líkamans. Þó að mér sé yfirleitt alveg sama hvað fólki finnst um það að ég hafi ekki verið í þjóðkirkjunni, þá var mér greinilega ekki sama um að vera sögð trúlaus eða það var allavega ekki á þessari stundu.

Ég rakti þennan djúpa sársauka beint til orða móður minnar, sem hefur endalaust fordæmt mig fyrir að fara þá leið sem ég hef farið í heilun og miðlun. Það var oft mjög erfitt að finna alla þá höfnun sem ég varð fyrir af hennar hálfu seinustu árin okkar saman, en hún lést árið 2014. Hún byggði einskonar varnarveggi gagnvart mér og hélt mér í ákveðinni fjarlægð. Þó að við gætum spjallað um daginn og veginn, þá náði það aldrei djúpt eftir að ég fór að feta andlegu leiðina.

Oft er sagt að fólk sé mjög trúað og þá er verið að tala um fólk sem er innan þjóðkirkjunnar, en síður um þá sem eru utan hennar og iðka sína trú eða sannfæringu á sinn hátt með því að leita inn á við, hugleiða, biðja og skoða fleiri trúarbrögð.

Á barnsaldri lærði ég bænir hjá móður minni og fór samviskusamlega með bænir á hverju kvöldi. Ég trúði því á minn einfalda hátt að Guð og Jesús hlustuðu á bænirnar mínar. Til að byrja með var það ekkert sérstakt sem ég var að biðja um í bænunum. Ég fór bara með bænir sem ég hafði lært eins og páfagaukur. Mér leið samt alltaf vel og fylltist af öryggi þegar ég gerði það. Það var eitthvað sem gerðist, einhver vissa, einhver ró sem færðist yfir mig.

Það voru ekki margar messur í sveitakirkjunni sem ég sótti sem barn með fjölskyldunni, en ég hlustaði á orði prestsins og ég man að ég horfði alltaf á myndina á altaristöflunni í leiðinni. Kannski horfði ég meira á hana en prestinn af því mig langaði að vita. Í þessum vangaveltum á meðan presturinn talaði, kafaði ég inn á við.

Vangavelturnar sem fóru um litla hugann á meðan ég sat þarna þann tíma sem messan tóku fóru marga hringi. Ég pældi mikið í þessum Guði og Jesú syni hans og af hverju við þyrftum að fara í kirkju til þess að hlusta á prestinn, sem ég varla skildi, þegar það var hægt að biðja bænirnar heima hjá sér og vera í þeirri vissu að það væri hlustað.

Ég lærði að treysta á bænina hjá móður minni. Ég sá og fann hvernig hún treysti algjörlega. Seinna, þegar ég var búin að vera nokkur ár í heimavistarskóla á veturnar með fimmtíu börnum þá tók ég eftir því að sumir áttu erfiðara líf en aðrir. Það varð til þess að ég fór að skoða út fyrir rammann sem mér hafði verið settur í trúmálum.

Þegar ég var þrettán ára sagði ég allt í einu upp úr þurru við móður mína að ég væri viss um að við ættum ekki bara þetta eina líf heldur fæddumst við aftur og aftur, því annars væri lífið ekki réttlátt. Hún varð hvöss og ströng á svipinn og spurði hvar ég hefði eiginlega fengið þessa villutrú í höfuðið. Ég man að ég varð svo slegin og hissa að ég eiginlega skildi ekki af hverju hún gæti ekki séð þetta eins og ég. Þar með lauk mínum samræðum um þetta efni við móður mína. Eftir það hélt ég þessum pælingum fyrir sjálfa mig.

Ég hélt samt áfram minni barnatrú og bað bænir og bað Jesú og Guð að hjálpa mér í hinu og þessu. Oft vissi ég nákvæmlega að allt yrði í lagi þegar ég hafði beðið bænir og sleppt takinu. Þá kom þessi ró og friðsæld yfir mig og ég vissi að allt yrði fullkomið.
Stundum spurði ég Guð, eða það sem ég kallaði Guð, beint um eitthvað og þá annaðhvort kom svarið í draumi eða í vöku. Þegar ég fór að feta andlegu brautina sá ég að það voru fleiri andlegir meistarar en Jesús og oft skoðaði ég önnur trúarbrögð og komst að því að flest trúarbrögð eru að tala um það sama, sömu spekina, sama siðferðið og sömu dýptina í því hvernig hægt er að skoða sína eigin hegðun gagnvart náunganum.

Ótal sinnum í lífinu hef ég beðið bænir og séð hvernig þær virka. Ég tala oft beint við Guð, Maríu, Jesú, erkienglana og hjálpendur í ljósinu sem eru með mér. Það yrði of langt mál að telja upp allt sem ég hef upplifað í gegnum tíðina í sambandi við þá vissu að eitthvað er til sem getur veitt okkur hjálp og stuðning ef við biðjum um það. Ég hef horft upp á ótal kraftaverk, eða eitthvað sem alls ekki er hægt að útskýra nema að ljóssins kraftur hafi komið inn og breytt, lagfært og heilað.

Ég veit að æðri máttur er til og ég hef margsinnis séð hvernig hann virkar. Það eru svo margar aðferðir sem æðri máttur eða andlegar verur nota til að koma bænum okkar inn í efnisveruleikann.

Já, þetta er langt mál, en ég varð aðeins að útskýra að ég trúi ekki bara heldur veit ég vegna reynslunnar og þess sem ég upplifi. Ég tel mig hafa gefið mikla ást og kærleika til annarra í gegnum lífið, en ég er heldur ekki fullkomin og hef oft reiðs og valdið öðrum vonbrigðum eins og við gerum öll. Af hverju er hægt að segja að ég sé trúlaus? Er það bara af því að ég sæki ekki kirkju reglulega og hlusta ekki á prest útskýra boðskapinn? Í hverju liggur mitt trúleysi?

Hver er trúlaus og hver er trúaður? Er einhver sérstök formúla fyrir því að vera trúaður? Og af hverju er einhver gömul innræting ennþá í gangi um að þeir sem eru innan kirkjunnar séu trúaðri og þar með merkilegri en aðrir? Er þetta bara mitt egó sem er sært og finnst gert lítið úr mér vegna þess að ég er ekki TRÚUÐ samkvæmt hefðinni.
En af hverju er þessi sársauki svona djúpur innra með mér?

Ég kasta þessum spurningum svona fram fyrir sjálfa mig og kannski líka aðra sem eru með svipaðar pælingar í gangi.

Undanfarnir dagar hafa verið kraftmiklir orkulega séð það er eins og allt magnist up í þessu ljósi bæði ljósið og skuggarnir innra með okkur. Það hefur verið gaman og gleðin og kærleikurinn er sterkur þessa dagana en líka það sem liggur óunnið undir yfirborðinu.

Eftir að reiðinni hafði runnið í gegnum mig sá ég að undir henni lá gömul sorg yfir því að fá ekki að vera ég sjálf án þess að vera dæmd.

Kannski liggur sársaukinn ekki í því hvað öðrum finnst um mig, heldur í gömlum sárum sem vilja enn fá viðurkenningu frá móður minni.

Efst á síðu

Ýmislegt

Heim

© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir hafa samband